Storythai

วันที่ 8 ไปเที่ยวสิงคโปร์มา เลยเอารูปมาอวดกัน
แต่ก่อนอวดรูป ขอบ่นหน่อยเถอะ สุดๆของความเหนื่อยเลย
มีไปทริปนี้กัน 4 คน ก็อุตส่าห์คืนวันที่ 7 ไปนอนบ้านพี่คนนึงที่ใกล้สนามบิน
เพื่อให้ตอนเช้าไม่ต้องรีบเร่งกัน ค่อยๆไปสบายๆ ถึงได้ไปนอนกันที่บ้านนั้น
ตื่นแต่สี่ ค่อยๆทยอยอาบน้ำกันออกจากบ้าน ไปสนามบิน
ไปถึงดอนเมืองตอน 6 โมงโดยประมาณ เวลาเรียกขึ้นเครื่องคือ 7 โมงห้านาที
ไปถึงก็ตรงไปเอาตั๋วก่อนเลยนะ ที่เคาเตอร์ แอร์เอเชีย
ขอโทษคับ คำแรกที่พนักงานพูดออกมา
"เราปิดเคาเตอร์แล้วนะคะ รับตั๋วไม่ได้แล้ว"
แบบอึ้ง วูบไปแล้วอ่ะ ทำไมไม่ได้อ่ะ
รับตั๋วก่อน 45 นาที นี่มาก่อนชั่วโมงแล้วนะ
พนักงานก็มองหน้าแล้วเฉยๆ แต่ก็เช็คตั๋วให้แล้ว วอ เรียกไปข้างหลังว่ามีผู้โดยสารอีกให้รอ
ทีนี้ก็หน้าตาตื่นกันสิ โห อะไรเนี่ย นึกว่าจะมาแบบสบายๆแล้วอ่ะ
พอเข้าไปข้างในได้นะ เห็นประชาชีต่อแถว รอตรวจหนังสือเดินทางอีกอ่ะ
โอ้ยจะบ้าตายม๊กมากกกก

เลวร้ายกว่านั้น gate 73 ครับท่าน ต้องวิ่งตั้งแต่ gate แรกสุด ไป gate 73 โค-ร-ต ไกล
วิ่งร้อยเมตร แบบหมดแรงเลยอ่ะ วิ่งไปได้ครึ่งทาง เดินแล้วไม่ไหว บอกเลยถ้าตกเครือ่งก็ไม่สนแล้วอ่ะ
เหนือยแบบหอบสุดๆ พอมาก่อนเข้า gate ก็เจอตรวจอีกทีหนึ่งก่อน !_91_!ตรวจอะไรนักหนาก็ไม่รู้ คนรีบๆอยู่!_93_!
พอพ้นอันนี้ได้วิ่งอีกครับท่าน ประมาณ เฮือกสุดท้ายแล้วอ่ะ
ที่วิ่งไหวอ่ะ แบบ เอาวะไม่ไหวแล้วห้ามเบรกแล้วนะ
วิ่งสุดชีวิตเลย พี่อีกคนก็รีบวิ่งไปก่อน กะว่าไปบอกเขาก่อนว่ากำลังวิ่งมาอีก 4 คน
แต่พอลงบันไดเลื่อนไปได้ แล้วเห็น gate แค่นั้นแหละ ยืนโมโหมากๆๆๆ ก็เขายังเข้าแถวกันอยู่เลยอ่ะ
ยังยืนกันอยู่หน้า gate อยู่เลย แถม ยืนได้สักพัก มีคนมาต่อแถวเรื่อยๆอีกต่างหาก
พอเห็นงี้ถึงได้นึกขึ้นมาได้ว่าตอนเช็คตั๋วอยู่ข้างนอก มีคนต่อแถวอยู่อีกแถวนี่นา
ทีนี้ได้มองหน้ากันเลยอ่ะ โมโห เหนื่อย ยืนหอบ ได้แต่บอกว่า อีเคาเตอร์ แอร์เอเชีย กลับมาตายแน่
กะว่าโทรมาร้องเรียนชัวร์ โทรมาด่าแน่ เสร้จชัวร์ !_91_!แต่สุดท้ายจนวันนี้ก็ยังไม่ได้โทรเลย!_93_!
แต่แบบว่า สุดๆมากๆ เพราะวิ่งเช้านี้อ่ะ ทำเอาเสียพลังงานไปมากเลย
ปวดขา เมื่อยสุดๆ ขึ้นเครื่องได้ แทบจะเอาขามาพาดเบาะข้างๆเลยนะ ไม่สนแล้วมารยาทอ่ะ กรูเหนื่อยอ่ะ!!!

พอขึ้นเครื่องได้นะ หาที่นั่งเรียบร้อย ก็ต้องรอเขาเช็คของเช็คความเรียบร้อยอีก
สักพักก็มีพนักงานมาสาธิตวิธีการใช้เครื่องช่วยฉุกเฉิน แต่ขอโทษ รีบไปไหนก็ไม่รู้
ที่สายการบินอื่นไม่เห็นเป็นแบนี้เลยอ่ะ อันนี้นะ พูดเร็วมาก แถม ทำก็เร็ว เฮ้อ...

ก่อนเครื่องออกถามเพื่อนที่เคยใช้บริการแอร์เอเชีย ว่าเขาบินโอเคมั้ย คำตอบที่ได้รับคือ ไม่
โอ้ มายกอด กัวความสูง กัวเครื่องอยู่แล้วมาเจอคำนี้อีก จะเป็นไงเนี่ย
แต่พอเอาเข้าจริง ก็ไม่น่ากัวอย่างที่คิดนะ ถึงใครจะบอกว่า บินไม่นิ่มเท่าสายการบินอื่นก็เถอะ
ตอนขึ้น ตอนอะไรก็โอเค ยกเว้นตอนเลี้ยวนั่นแหละ น่ากัวสุดๆ ยิ่งเวลาเลี้ยวมาทางที่เรานั่งด้วยนะ
ไม่รู้ว่าเป็นเพราะ เครื่องเล็กหรือเปล่าเนี่ยสิ ถึงทำให้มีความรู้สึกกับทุกการเปลี่ยนแปลงของเครื่องบินเนี่ย
หลังจากนั้นก็หลับ เนื่องจาก ใช้พลังงานในการวิ่งไป ก็หลับ จนเห็นแล้วว่าเกือบถึงละ
ก็เห็นละว่าลดระดับการบินลง เห็นพื้นข้างล่าง เห็นอะไรละ พี่คนข้างๆ (พี่โต้ง) ก็หันมาบอกว่าถึงละ กำลังลง
มองลงไปก็เห็นว่ามี 2 ฝั่ง ฝั่งนี้คือฝั่งที่กำลังบินผ่านไป พี่เขาก็หันมาบอกว่านี่คือ มาเลเซีย
งง คับ นั่งนึกอยู่นานมาก เออ มาเล อยู่ติดกับไทยไม่ใช่เหรอ ทำไมมันนานงี้อ่ะ
แล้วพี่เขาก็ชี้ไปว่า เนี่ยข้ามทะเลเนี่ยคือสิงคโปร์แล้ว เราก็เหรอ จริงอ่ะ แค่ข้ามทะเลแค่นี้อ่ะนะ แปลกๆ
สักพักเริ่มรู้สึกว่าเครื่องบินวน ก็งง ถามพี่เขาว่า อันนี้เครื่องลงไม่ได้เหรอ ถึงต้องบินวน
พี่เขาตอบมาไม่รู้เหมือนกัน
แต่สักพัก เอ๊ะ วนกลับมาแล้วลดระดับลงนี่นา มันเหมือนจะลงแล้วไม่ใช่เหรอ หันไปมองหน้าพี่เขาทีนึง
รู้ละ พี่เรา เขามั่วนี่เอง เฮ้อ... ไอ้เราก็งงตามอยู่ตั้งนาน เชื่อเขาอีก ให้มันได้งี้สิ !_!

อันนี้คือขาไปนะ ด้วยความกัวสุดๆ ขากลับ มาก่อนหน้าขึ้นเครื่อง ชั่วโมงครึ่ง
กัวมากๆ เด๋วเป็นแบบขามาอีก แต่พอมาถึง เครื่องดีเลย์ครับท่าน ดีเลย์ไปอีกครึ่งชั่วโมง
โหย ทำไมช่างแตกต่างกันกับขามาอะไรเช่นนี้อ่ะ ขามาก็รีบวิ่งๆๆๆ ขากลับก็เหลือเวลาเพียบ
เลยกะว่าเออเข้าไปข้างในแล้วกัน ไปเดินดูของเรื่อยๆ รอเวลาแทน ซื้อนั่นซื้อนี่ เดินดูไปเรื่อยๆ
แต่ของฝากก็คือของฝาก ไม่รู้ซื้ออะไรดี สรุปสุดท้าย ได้ตุ๊กตา Merlion มาตัวนึง น่ารักดี
ตัวเล็กๆแค่นี้นะ แต่คิดเป็นเงินไทย 500 แล้วอ่ะ แต่ก็คุ้มกับความน่ารักมันหน่อยนึง





พอขึ้นเครื่องได้นะ รู้เลยว่าทุกคนรีบกันม๊กมาก ด้วยความที่ว่าเครื่องดีเลย์ เลยเวลามามากแล้ว
เห็นเลยพนักงานทำแบบรีบๆทุกอย่าง หาที่นั่งกันได้ปุ๊บ แป๊บเดียว เครื่องออกละ
ระหว่างวิ่งไปรันเวย์ พนักงานถึงออกมาสาธิตการใช้เครื่องช่วยฉุกเฉิน
ทั้งที่ขาไป จะทำให้เสร็จก่อน ที่เครื่องจะเริ่มออก
ตอนที่รอเครื่องขึ้น พี่โต้งที่น่ารักก็ดันพูดออกมาอีก
"พี่ไม่ชอบเลย รีบๆงี้อ่ะ เหมือนไม่พร้อมเลย เครื่องยังไม้เช็คดีเลยมั้งเนี่ย"
โห ได้ยินแค่นี้อ่ะ หันไปมองหน้าทีนึง ทำไมมาพูดเอาตอนเครื่องจะขึ้นนะ
นึกสภาพสิ กัวความสูง ข้างนอกมืดมาก มองอะไรไม่เห็น ต้องรีบกลับ เครื่องไม่ได้เช็ค อะไรกันเนี่ย...
แต่ก็จริงนะ เพราะรีบมาก ขับไม่นิ่มเอามากๆเลย พอใกล้ถึงดอนเมืองก็รีบลดเพดานลง
เร็วมาก รู้เลยทุกอย่างทำเพราะรีบๆไปหมด แต่อย่างน้อยก็ยังกลับมาโดยสวัสดิภาพแล้วอ่ะ ก็โอเค เฮ้อ...

ตีหนึ่งครึ่ง ก็กลับถึงเมืองไทยโดยสวัสดิภาพการท่องเที่ยวสิงคโปร์ ขอขอบคุณมา ณ โอกาสนี้ด้วยค่ะ
แอร์เอเชีย ยังคงจำไว้ในใจ ไม่ลืมชัวร์